وظائف ما در قبال اعتصاب غذای زندانيان سياسی

وجود صدها فعال سياسی و اجتماعی در زندانهای جمهوری اسلامی نه تنها خبرسازترين موضوع در سطح داخلی و بين المللی است، بلکه نماد اصلی دو استراتژی نيز می باشد. استراتژی نخست متعلق به رژيم جمهوری اسلامی است که در پی انکار وجود تضادهای طبقاتی ، اجتماعی و سياسی ست و حامی وضع موجود و هم چنين در پی تسلط بيشتر نظاميان و ادامه حکومت روحانيت حاکم و تسلط انديشه فقاهتی در تمامی حوزه ها می باشد. استراتژی دوم از آن فعالين سياسی و اجتماعی ست که اکثر فعاليت شان در چهارچوب جنبش های دانشجوئی، زنان و کارگران و معلمان و.... است، که مطالبات گوناگون جامعه را نمايندگی می کنند.

تقابل اين دو استراتژی، يعنی استراتژی مخالف وضع موجود با استراتژی مدافع وضع موجود را می توان در تمامی عرصه ها، هم در دنيای واقعی و هم در دنيای مجازی و الکترونيکی به درستی مشاهده کرد. يکی از نمادهای اين جدال، زندانيان سياسی هستند. حال بايد ديد که اين نماد اصلی چالش دولت و ملت چگونه امروزه به کانونی ترين مسئله مبدل شده است.

از اواخر خرداد ماه 88 تا به امروز که حاکميت تماما با بحران های جدی و بويژه بحران مشروعيت جبران ناپذير روبرو شده است و ريزش نيروهای حمايتی، شدت تضادهای درونی، ائتلاف چند جانبه بيت رهبری با سپاه پاسداران، هدايت امور قضائی بدست وزارت اطلاعات و تقلا جهت هدايت بحران های فزاينده در راستای ادامه حيات جمهوری اسلامی، رفته رفته حاکميت را قانع کرد که هيچ چاره ای ندارد مگر اينکه برای جلوگيری از شدت تضادهای سياسی و اجتماعی، فعالين سياسی، خبرنگاران مستقل، روزنامه نگاران منتقد، دانشجويان فعال، زنان معترض، فعالين کارگری، معلمان معترض را دستگير و روانه زندان کنند.

اين هجوم گسترده و محاکمات ناعادلانه و ضدانسانی عليه انسانهای آزاده، تبعيد دهها تن از آنان، و به سکوت و سکون کشاندن هزاران نفر در جامعه ايران، ظاهرا نشان از موفقيت استراتژی رژيم می دهد. اما زندانيان سياسی با در پيش گرفتن استراتژی مقاومت و اعتصاب غذای خشک و تر و اعلام مواضع صريح و روشن نشان دادند که می توان با اتخاذ تاکتيکی درست و روشی مدنی و مسالمت آميز به مقابله با استبداد مذهبی در داخل زندانها پرداخت و با راه کار های تبليعی و خبر رسانی درست از اعتراضات زندانيان سياسی و اعتصابات گوناگون آنان، نهادهای امنيتی و سياسی رژيم جمهوری اسلامی را با مشکل و مانع روبرو کرد.

اين روش و تاکتيک زندانيان سياسی با وجود آنکه می تواند هزينه های بالائی برای آنان داشته باشد، اما با اين وجود در يک سال گذشته دهها زندانی سياسی و اجتماعی همچون کيوان صميمی، عبدالله مومنی، زيدآبادی، نسرين ستوده، محمد نوری زاده، مجيد توکلی، آرش صادقی و عموئی و دهها تن ديگر با تکيه به اعتصاب غذا، صدای اعتراض شان را به وضعيت ضدانسانی در زندانهای رژيم و راه کارهای ناعادلانه و ضدبشری حکومت به صراحت نشان داده اند.

همچنين از طريق حمايت عملی در خارج از کشور از اين تاکتيک و پوشش خبری درست اعتصابات، به خوبی در مقابل بايکوت خبری توسط رسانه های حاکميت مقابله کرده و خواهند کرد. از طرف ديگر همين تاکتيک و روش اعتراضی اعتصاب غذا به يک سنت قوی مبارزاتی عليه بی حقوقی زندانيان، فشارهای مضاعف و برخوردهای خودسرانه، محاکمات غيرعادلانه، مبدل خواهد شد.

ما" سوسياليست های مسلمان" از تمامی نيروها و جريان های مخالف استبداد مذهبی در خارج از کشور می خواهيم که به رغم اختلافات سياسی و برنامه ای، در عرصه حمايت از زندانيان سياسی بويژه حمايت عملی و عينی از اعتصاب غذای نيروهای پيشرو و مبارز ايران، بی دريغ حمايت کرده و با برپائی اعتصاب غذاهای پی در پی و سمبليک نشان دهيم که بطور يک پارچه و متحد از مطالبات زندانيان سياسی در زندانهای جمهوری اسلامی حمايت می کنيم. و اين امر ممکن نيست مگر در پرتو اطلاع رسانی گسترده و تبليغات دامنه دار در رابطه با وضعيت زندانيان بويژه اعتصاب غذای آنان.
بنابر اين ما سوسياليست های مسلمانان دست همکاری به سوی تمامی انسانهای آزاده و آگاه ايرانی در خارج از کشور دراز می کنيم و خواهان آنيم که همبستگی عملی در دفاع از زندانيان سياسی و اعتراضات آنان در تضعيف استراتژی سرکوب جمهوری اسلامی و تقويت استراتژی زندانيان سياسی که همان مقاومت و ايستادگی و در هنگام ضرورت اعتصاب غذا است، گام برداريم.

شايان ذکر هست که زندانيان سياسی در ايران زمين نماد و نشانه جنبش اجتماعی ميهن مان هستند و اعتصاب غذای انان سمبل حق خواهی و مقاومت انسان هائی ست که در مقابل استبداد مذهبی ايستادگی می کنند و استوار و پابرجا با نثار جان خويش نشان می دهند که مطالبات حق طلبانه ملت زحمتکش ايران ريشه در بطن جامعه دارد و همگامی و حمايت از آنان در هر کجای جهان، همراهی با انسان و انسانيت هست.

زنده باد آزادی

زنده باد سوسياليسم

دی ماه 1389

شورای سوسياليستهای مسلمان